Bardzo lubie i cenie ten zepol ulubione albumy : Painkiller i Metal Works:) co nie znaczy ze inne sa gorsze

No to w tym temacie musze niestety powielic wypowiedzi innych. Judasi to bezsprzecznie jedna z legend metalu, a ten do znudzenia juz przywolywany "Painkiller" to moim zdaniem jedna ze scislej czolowki najlepszych plyt w historii.

Ja też najpierw usłyszałem najpierw "Painkiller". Świetna płyta. Teraz jednak o wiele bardziej lubię ich płytki przed "Painkiller" (szczególnie "Ram It Down", "Turbo", "Screaming for Vengeance"). Nie wiem jaka będzie nowa płyta, ale wiem, że lepiej by było dla Judasów gdyby Ripper nadal był wokalistą. Halford już jest coraz starszy i coraz gorzej u niego z głosem (doskonale było to słychać na "Rising in the East" - przy kilku kawałkach strasznie się biedak męczył, szczególnie na "Painkiller"). Inna rzecz, że płyty z Ripperem są nie do końca udane ("Jugulator" nie jest taki zły, ale "Demolition" jest kiepskie i stanowczo za długie).
Nie zmienia to faktu, że chciałbym ich zobaczyć na żywo w Polsce;) Dwa lata temu się nie udało im zagrać, więc może po nowej płycie zawitają do nas...

Ja w ogóle nie lubię płyt JP z Ripperem. Wolę solowe dokonania Halforda. Dlatego też podoba mi się, że ponownie usłyszymy go na nowym albumie.
A co do koncertu: przydałby się. 2 lata temu mieli być w Spodku ale z wiadomych przyczyn odwołali ten koncert.

Może nie powinnam sie wypowiadac bo nie znam ich zbyt dobrze, raptem pare kawałków ale świetna kapela.
A przy ich balladzie "Close to you" mozna się rozpłynąć...

fajnie się słuchało JP na backstagu przed koncertem Sabaton z Joakimem

jeśli chodzi o Judas Priest to mam kilka wybranych ulubionych utworów (kolejność przypadkowa):
Painkiller
Metal Meltdown
Green Manalishi (cover Fleetwood Mac)
Beyond the realms of death (uwielbiam! a jakie wspomnienia!)
Desert Plains (<- pierwszy utwór, który sprawił, że się zainteresowałam JP)
Living After Midnight

Lubię, nawet bardzo. Płyty takie jak : "Jugulator" czy "Painkiller" do teraz mnie wgniatają w ziemię.

No fakt, zespół powszechnie znany fanom metalu, ale jedyne co mi się z ich dokonań podobało to "Painkiller".

JP zdecydowanie legenda i potęga brytyjskiego heavy. Painkiller to taki ich znak rozpoznawczy chyba - album powszechnie wielbiony i uznawany. Jakkolwiek Judasi albumów mocnych mieli dużo, ale i słabe im się zdarzały (szczególnie bez Halforda).
Ogólnie to oni mają tak, że nagrywają jeden prześwietny album, potem im się coś dzieje i wypuszczają gniota pod publikę.
Jakkolwiek z piedestału ich strącić nie można. Za co ich uwielbiam? Za British Steel, Screaming for Vengance, TURBO (!!! chyba mój ulubiony album Judas) no i oczywiście Painkillera.

Piąteczka dla ciebie:D A tak poważnie, to ja nie wiem dlaczego ten album jest jednym z najmniej lubianych albumów JP... Zarzuca się Judasom, że na tym albumie pojechali po najmniejszej linii oporu, niepotrzebnie wrzucili trochę elektroniki, że album komercyjny itp. Ludzie są głuchymi bucami...;p

Ot co! Turbo zaprawdę świetny wytwór, niesłusznie niedoceniany, a wręcz deklasowany. Taki lekki, łatwy i przyjemny heavy metal.

Najlepsza kapela heavy z wysp brytyjskich . Ulubione krążki to Painkiller i British Steel.

Przeklasyczny klasyk, bardzo lubię większość ich albumów z 'Rocka Rolla', 'Sad Wings of Destiny' 'British Steel', 'Turbo' i 'Painkillerem' na czele. Nowsze płyty mniej zachwycające, ale trzymają wysoki poziom. Zajebiste, przebojowe kawałki, solówki kosmiczne i Halford... Kult!

Przesłuchałem już nowy album "Nostradamus" i ... żałuję, że to zrobiłem.
Album jest solidnie wyprodukowany, co z resztą nie dziwne, zważywszy na status zespołu i grubą kasę jaką zarobili przez 34 lata jakie minęły od wydania debiutu.
Ale jak ktoś mi powie, że ten album jest ciekawy i wciągający to zastrzelę na miejscu
Dawno, naprawdę dawno nie wynudziłem się tak, jak przez te ponad 100 minut... Długie, rozciągnięte kompozycje poprzeplatane bezsensownymi krótkimi kawałkami, które chyba mają na celu utrzymać słuchacza w pozycji siedzącej, dobiły mnie, zamiast zaintrygować. Wokale ssą (przypuszczam że dosłownie i w przenośni ). Do tego pompatyczna, majestatyczna i epicka do usrania aura, jaka towarzyszy zgłębianiu się w ten album sprawia, że naprawdę mam ochotę siąść sobie na kiblu (przy tej epickości, długość albumu to mały pikuś)...
Kawałki które wyróżniają się na tle pozostałego szajsu to "Prophecy" i "Persecution". Reszta numerów to papka, która niezbyt smakuje a i jej konsystencja pozostawia wiele do życzenia. Taki "Future of Mankind" miał chyba pełnić funkcję monumentalnego zakończenia tego eposu, ale chyba coś się panom nie udało, bo takie "One shot at glory", "Monsters of Rock" czy nawet "Cathedral Spires" kładą ten numer na łopatki.

W sumie nie bardzo już mi się chce tego słuchać ;f