Kompozycyjnie - ale ujęte całościowo, czy masz na myśli kompozycje samych utworów?

początek zespołu jest bardziej punkowy niż zakończenie. ostatnia płyta bardzo wyraźnie nawiązuje już do lekkich brzmień zespołu Strachy na Lachy... owszem, są tam wciąż w miarę ostre gitary, ale w porównaniu z początkami wypadają śmiesznie. jednego jednak nie można odmówić późniejszym płytom: mają o wiele lepszą jakość w sensie słyszalności.

Kompozycyjnie w sensie aranżacji utworow. Nie ma watpliwosci ze poczatki sa bardziej punkowe (w koncu z tego nurtu pisdzama wyrosla), a ostatnie dokonania to czysty rock (bo w ktora strone poszla to juz inna sprawa). Mimo to oceniajac te plyty nie w kategorii "jaka to jest plyta punkowa" (bo tu to one wszystkie leza i kwicza), tylko w kategorii "plyta z muzyka" to ostatnie dokonania wydaja mi sia lepsze.

PP oczywiście znam, ale nie uwielbiam. Mam skład ulubionych kawałków, reszta "obleci". Nie lubię kiedy mieszają swój styl z reggae, gdyż od razu dostaję odruchy wymiotne. Te proste, rockowo-punkowe utwory to dobre koncertowe petardy, z bardzo przyjemnymi dla ucha tekstami.

na punkcie PP mam totalnego fioła i nie moge zniesc tego ze juz nie bedzie zadnego koncertu :/ te koncerty to były chyba jedyne gdzie nie obchodziło mnie nic w do okoła tylko muzyka a strachów nie lubie ....

Strachy mi nie podchodzą.

A Pidżamy Porno to swoją drogą słucham w sumie najwięcej.

Nie jesteś jedynym, na koncercie ostatnim w Studiu ludzie skandowali "Pidżama" aż się Grabaż pytał czy ma zejść ze sceny

To prawda, ale zwróć uwagę na to, że aranżacja zależy również od sprzętu, a niewątpliwie mamy w Polsce teraz trochę lepsze warunki nagraniowe niż w latach '90, chociaż wciąż to wszystko wypada żałośnie w porównaniu z Zachodem. Dźwięki są lepsze, bo łatwiej jest skomponować coś dobrego na czymś dobrym niż na gównie, jeśli nie ma się wrodzonego talentu kompozytorskiego. Grabaż ma raczej talent do sprytnego kombinowania IMHO.


A Strachy na Lachy jakoś w ogóle mi wypadły już z głowy. Coś kojarzę, że dwie pierwsze płyty miały rozgłos, a potem już jakoś ucichło o nich. Na koncertach dalej grają to samo?

To są tylko narzędzia. W latach 60 i 70tych mieli o wiele gorsze warunki niż dziś byle bubek z komputerem i sprzętem kupionym przez rodziców na gwiazdkę.
Właśnie największym mankamentem studiów nagraniowych w Polsce jest nie brak sprzętu (niejednokrotnie na najwyższym światowym poziomie) tylko wiedzy i umiejętności.

No więc tak, może Pidżama Porno ''była'' spoko. Chociaż nie uważałbym tego za punk rock. Posłuchajcie sobie Sex Pistols, z polskich np Dezertera, Kultu, KSU i porównajcie to do Pidżamy. Teksty mieli nawet spoko, nic nie mówię. Ale za punk tego nie uważam. Byłem na Festiwalu Breakout, grał Grabaż i Strachy. Zawiodłem się. Kolesie wyszli i zagrali tylko po to, żeby wypromować swoją płyte. ''Słuchajcie kochani, wychodzi nasza nowa płyta. Może byście kupili? W sumie nie musicie, ale cieszyłbym sie...'' Potem dali 'umowę' że albo zagrają Piłe Tango, albo 4 numery z nowej płyty i spadają. Publiczność oczywiście wybrała 4 kawałki, bo to więcej, a na końcu i tak Piłe Tango zagrali. Czy to nie śmierdzi komerchą? Nie chce obrazić fanów, ale wybierzcie sie na ich koncert, to sami sie przekonacie. Wracając do PP, kiedyś lubiłem, ale nie dotarła ta muzyka do mnie. Pomijając już 'fanów Pidżamki'...

No, z tym się nie zgodzę. Sprzęt nagraniowy w Polsce jest generalnie gówniany. Wszystko bierze się z cen - tutaj za najwyższej klasy sprzęt płaci się słone pieniądze, tymczasem w choćby Anglii starcza na niego tygodniowa pensja. Studia nagraniowe są tam bardzo tanie, a tutaj - chyba muzycy generalnie się orientują.

W sumie cieszę się, że PP zakończyła swoją działalność - z płyty na płytę coraz mniej było w nich tego "buntu", "brudu", słychać było, jak uderza im licznik lat. Kolejna płyta byłaby znów spokojniejsza. To nie byłoby już "to". Grabaż spełnia się w Strachach, są bardziej adekwatne do jego wieku. Ale jednak do PP im daleko.
Śmieszy mnie też określenie Pidżamy jako punkowego zespołu, choćby dlatego że ich twórczości nie można jednoznacznie określić. Każda płyta była inna. Punk było słychać na początku, a potem gdzieś to uciekło.
Mimo to mam do nich ogromny sentyment, Grabaża szanuję za teksty i wprowadzenie mnie do "punkowego" świata. Oraz za piękne wspomnienia. I gdyby mieli zagrać jeszcze jeden koncert - pojechałbym bez wahania.

Podobała mi się Pidżama na Ulice Jak Stygmaty i Złodzieje Zapalniczek, ale potem zaczęli być coraz powiedzmy "łagodniejsi" muzycznie, a i Grabaż tekstowo coraz więcej o miłości śpiewał, a co za dużo to nie zdrowo. Z resztą wychowałam się na Pidżamie, więc ta kapela ma dla mnie duże znaczenie sentymentalne. Szkoda, że już nie funkcjonuje.

Strachy Na Lachy są spoko, obiecująco się zapowiada nowa płyta: "Żyję w kraju, w którym wszyscy chcą mnie zrobić w chuja" Mam nadzieję, że singiel to dopiero rozgrzewka